Οι λέξεις δε σημαίνουν τίποτα
χωρίς περιεχόμενο. Τη λέξη τη χρησιμοποιεί ο καθένας όπως τον βολεύει
(στην καλύτερη των περιπτώσεων) ή απλώς την παπαγαλίζει (στη χειρότερη
των περιπτώσεων), όταν δεν υπάρχει περιεχόμενο. Και ο καθένας,
αντίστοιχα, καταλαβαίνει ό,τι θέλει (και μπορεί) ή δεν καταλαβαίνει
τίποτα.
Τι θα πει Ανάπτυξη; Αν ρωτήσεις 300 βουλευτές θα πάρεις 300 απαντήσεις (κι ας ανήκουν στο ίδιο κόμμα). Ανάπτυξη δεν θα πει τίποτα από μόνη της. Είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο από μόνη της. Όταν λέμε «θα έρθει η Ανάπτυξη», τι εννοούμε; Τίποτα. Γιατί όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη Ανάπτυξη δεν έχουμε στο μυαλό μας κάποιο περιεχόμενο, αλλά μόνο τη λέξη. Τεχνικά μπορεί κάποιος να πει ότι Ανάπτυξη σημαίνει αύξηση του ΑΕΠ (άλλη λέξη χωρίς περιεχόμενο, αν δεν προσδιοριστεί πώς θα αυξηθεί το ΑΕΠ).
Πάμε τώρα στην Ανταγωνιστικότητα. Άλλη ωραία λέξη. Θα αυξήσουμε την Ανταγωνιστικότητα. Τι σημαίνει αλήθεια αυτό; Εδώ θα γίνω πιο παραστατικός. Ανταγωνιστικότητα θα πει: είχαμε δέκα επιχειρήσεις σε έναν τομέα (που ψωμολυσσάνε θα προσθέσω) και πρέπει να τις κάνουμε είκοσι (άρα θα ψωμολυσσάνε και οι είκοσι), με αποτέλεσμα να κλείσουν καμιά δεκαπενταριά και στο τέλος να μείνουν πέντε. Να μιλήσουμε για επιχειρηματικότητα (αφού προσδιορίσουμε τι εννοούμε) να το καταλάβω. Αλλά να θεοποιούμε (γενικευμένα) την Ανταγωνιστικότητα δεν το καταλαβαίνω.
Και πάμε τώρα στο τρίτο Α. Τις Αγορές. Τι αλήθεια είναι οι Αγορές; Μην ειν’ το μέσο χρηματοδότησης; Μην ειν' οι κάμποι, τα βουνά; Όχι δεν είν' οι κάμποι, τα βουνά. Είναι το μέσο χρηματοδότησης. Επαναλαμβάνω, είναι το ΜΕΣΟ χρηματοδότησης. Δεν είναι αυτοσκοπός. Μια χώρα επιλέγει να δανειστεί από ιδιώτες (οι αγορές είναι και ιδιώτες) επειδή το θεωρεί ως το αποδοτικότερο ΜΕΣΟ. Όταν σταματάει να είναι το αποδοτικότερο ΜΕΣΟ, τότε ας μην δανείζεται από τις Αγορές. Διότι οι Αγορές (ιδιώτες) είναι (ή πρέπει να είναι) ιεραρχικά κατώτερες από τις χώρες. Και από πού θα δανειστεί; H πρώτη απάντηση που μου έρχεται είναι: «Να μη δανειστεί, να είναι όσο το δυνατόν πιο αυτάρκης». Αλλά επειδή ο κόσμος έχει διαμορφωθεί όπως έχει διαμορφωθεί, αυτό είναι ουτοπικό. Άρα η δεύτερη απάντηση που μου έρχεται είναι: «Ας κόψει νόμισμα». Βέβαια αυτό αφενός σημαίνει αύξηση πληθωρισμού, και αφετέρου επειδή δεν έχουμε δικό μας νόμισμα, πάλι γίνομαι ουτοπικός. Άρα οδηγήθηκα σε αδιέξοδο.
Ποια είναι η λύση; Να δημιουργηθεί σιγά-σιγά (γιατί οι κουλτούρες δημιουργούνται αναγκαστικά σιγά-σιγά) ξανά μια κουλτούρα που να θεωρεί τις χώρες ιεραρχικά ανώτερες από τις Αγορές. Μία κουλτούρα που να προωθεί (όσο γίνεται φυσικά) την έννοια της αλληλεγγύης (χωρίς λαϊκισμούς, καθώς η αλληλεγγύη δεν μπορεί να επιβληθεί παρά μόνο να αναπτυχθεί σιγά-σιγά). Και αυτό φυσικά πρέπει να γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Άρα, μήπως πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ως θέσφατο τις λέξεις Ανάπτυξη-Ανταγωνιστικότητα-Αγορές και να τις αντικαταστήσουμε (αφού τις ορίσουμε και τις κατανοήσουμε) με τις λέξεις Αυτάρκεια-Επιχειρηματικότητα-Αλληλεγγύη, δημιουργώντας μια νέα κουλτούρα;
Τι θα πει Ανάπτυξη; Αν ρωτήσεις 300 βουλευτές θα πάρεις 300 απαντήσεις (κι ας ανήκουν στο ίδιο κόμμα). Ανάπτυξη δεν θα πει τίποτα από μόνη της. Είναι μια λέξη χωρίς περιεχόμενο από μόνη της. Όταν λέμε «θα έρθει η Ανάπτυξη», τι εννοούμε; Τίποτα. Γιατί όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη Ανάπτυξη δεν έχουμε στο μυαλό μας κάποιο περιεχόμενο, αλλά μόνο τη λέξη. Τεχνικά μπορεί κάποιος να πει ότι Ανάπτυξη σημαίνει αύξηση του ΑΕΠ (άλλη λέξη χωρίς περιεχόμενο, αν δεν προσδιοριστεί πώς θα αυξηθεί το ΑΕΠ).
Πάμε τώρα στην Ανταγωνιστικότητα. Άλλη ωραία λέξη. Θα αυξήσουμε την Ανταγωνιστικότητα. Τι σημαίνει αλήθεια αυτό; Εδώ θα γίνω πιο παραστατικός. Ανταγωνιστικότητα θα πει: είχαμε δέκα επιχειρήσεις σε έναν τομέα (που ψωμολυσσάνε θα προσθέσω) και πρέπει να τις κάνουμε είκοσι (άρα θα ψωμολυσσάνε και οι είκοσι), με αποτέλεσμα να κλείσουν καμιά δεκαπενταριά και στο τέλος να μείνουν πέντε. Να μιλήσουμε για επιχειρηματικότητα (αφού προσδιορίσουμε τι εννοούμε) να το καταλάβω. Αλλά να θεοποιούμε (γενικευμένα) την Ανταγωνιστικότητα δεν το καταλαβαίνω.
Και πάμε τώρα στο τρίτο Α. Τις Αγορές. Τι αλήθεια είναι οι Αγορές; Μην ειν’ το μέσο χρηματοδότησης; Μην ειν' οι κάμποι, τα βουνά; Όχι δεν είν' οι κάμποι, τα βουνά. Είναι το μέσο χρηματοδότησης. Επαναλαμβάνω, είναι το ΜΕΣΟ χρηματοδότησης. Δεν είναι αυτοσκοπός. Μια χώρα επιλέγει να δανειστεί από ιδιώτες (οι αγορές είναι και ιδιώτες) επειδή το θεωρεί ως το αποδοτικότερο ΜΕΣΟ. Όταν σταματάει να είναι το αποδοτικότερο ΜΕΣΟ, τότε ας μην δανείζεται από τις Αγορές. Διότι οι Αγορές (ιδιώτες) είναι (ή πρέπει να είναι) ιεραρχικά κατώτερες από τις χώρες. Και από πού θα δανειστεί; H πρώτη απάντηση που μου έρχεται είναι: «Να μη δανειστεί, να είναι όσο το δυνατόν πιο αυτάρκης». Αλλά επειδή ο κόσμος έχει διαμορφωθεί όπως έχει διαμορφωθεί, αυτό είναι ουτοπικό. Άρα η δεύτερη απάντηση που μου έρχεται είναι: «Ας κόψει νόμισμα». Βέβαια αυτό αφενός σημαίνει αύξηση πληθωρισμού, και αφετέρου επειδή δεν έχουμε δικό μας νόμισμα, πάλι γίνομαι ουτοπικός. Άρα οδηγήθηκα σε αδιέξοδο.
Ποια είναι η λύση; Να δημιουργηθεί σιγά-σιγά (γιατί οι κουλτούρες δημιουργούνται αναγκαστικά σιγά-σιγά) ξανά μια κουλτούρα που να θεωρεί τις χώρες ιεραρχικά ανώτερες από τις Αγορές. Μία κουλτούρα που να προωθεί (όσο γίνεται φυσικά) την έννοια της αλληλεγγύης (χωρίς λαϊκισμούς, καθώς η αλληλεγγύη δεν μπορεί να επιβληθεί παρά μόνο να αναπτυχθεί σιγά-σιγά). Και αυτό φυσικά πρέπει να γίνει σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Άρα, μήπως πρέπει να σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ως θέσφατο τις λέξεις Ανάπτυξη-Ανταγωνιστικότητα-Αγορές και να τις αντικαταστήσουμε (αφού τις ορίσουμε και τις κατανοήσουμε) με τις λέξεις Αυτάρκεια-Επιχειρηματικότητα-Αλληλεγγύη, δημιουργώντας μια νέα κουλτούρα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου