Οι νέοι θύτες

                                   ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ AMFILOHIA BLOG NEWS

H Ελλάδα θα συνεχίζει να μαρτυρεί για τις λάθος επιλογές της τουλάχιστον για τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια. Η ανάνηψη του ηθικού και ύστερα του οικονομικού τομέα δεν επέρχονται μόνες τους, αλλά με την έμψυχη υποστήριξη του ανθρώπινου δυναμικού. «Ηττημένος δεν είναι αυτός που χάνει αλλά αυτός που παραιτείται», έχει δηλώσει στο βιβλίο του γνωστός συγγραφέας. Η απόρριψη της εύκολης λύσης της παραίτησης δεν θα πρέπει από την άλλη να εξωθεί τους πολίτες σε δυσβάσταχτα αντιδημοκρατικές επιλογές εκδικητικής υφής. Η ψήφος μίσους και όχι συνείδησης μπορεί να οδηγήσει σε πολιτικά αδιέξοδα μέσα στο ίδιο το κοινοβούλιο. Ας φανταστούμε ότι το κόμμα Α υποστηρίζει σθεναρά την εκδίωξη όλων των λαθρομεταναστών από τη χώρα και την καταγγελία του μνημονίου. Αρχικά, είμαι σίγουρος ότι δεν υφίσταται πολίτης που να μην πιστεύει ότι το πρόβλημα των λαθρομεταναστών και η οικονομική ύφεση πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα, προληπτικά, κατασταλτικά και πάνω απ’ όλα αποφασιστικά. Η υποσχεσιολογία για «κάθαρση» της πρωτεύουσας και της χώρας από «υπανθρώπους» (sic) που «λερώνουν» τη φυλή των Ελλήνων αποτελεί λεκτική, ευθεία παραβίαση κάθε αρχής που διέπει τις διεθνείς συμβάσεις ατομικών δικαιωμάτων, όπως και του Συντάγματος. Η μισαλλοδοξία και ο ρατσισμός θυμίζουν άλλες εποχές, άλλα (υβριδικά) πολιτεύματα και οπισθοδρομικές νοοτροπίες.
Ο εγκληματικός παράγοντας, ως αντίλογος, παίζει έναν πολύ σοβαρό ρόλο. Ένα μεγάλο ποσοστό της παράνομης εισροής και παραμονής στη χώρα λαθρομεταναστών εγκληματούν και ίσως και κάποιες φορές ειδεχθώς. Αυτό οφείλεται στο ότι το ίδιο το κράτος δεν μπορεί να τους αντέξει. Δεν μπορεί να τους απορροφήσει λόγω έλλειψης υποδομών, θέσεων εργασίας και διαφοράς τρόπου σκέψης. Όταν επισκέπτεται τη χώρα ένας αριθμός ατόμων διαφορετικής ηθικής προέλευσης με ξεχωριστά κίνητρα ο καθένας τους, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποιοι δεν θα ακολουθήσουν τον νόμο και δεν θα προσαρμοστούν με ευκολία στις κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν. Τέλος, έχουμε αναλογιστεί ότι η κοινωνία στην οποία εμείς οι ίδιοι ζητάμε από τους ξένους να προσαρμοστούν, αποτελεί τον καθρέφτη της υπάρχουσας εξέλιξής μας; Πώς ζητάμε από τον άλλο να μην κλέβει, όταν κλέβουμε εμείς οι ίδιοι;
Τις προάλλες ένα μικρό ανήλικο παιδί, γύρω στα δέκα έτη, περπατούσε με τον πατέρα του έξω από τη Βουλή. Μπροστά στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη οι εύζωνες ακολουθούσαν το τελετουργικό αλλαγής. Η διαδικασία αποτελούσε έναν διάλογο. Του ποιοι είμαστε κάποτε με το ποιοι είμαστε τώρα. Στην ερώτηση του παιδιού: «Τι γίνεται τώρα, μπαμπά;», ο πατέρας του απάντησε σχεδόν ψυχρά και αδιάφορα ότι «οι τσολιάδες που είναι τώρα εκεί, φεύγουν και τις θέσεις τους παίρνουν άλλοι» και τράβηξε το παιδί από το χέρι, για να επιταχύνουν το βήμα τους. Η ευκαιρία συνδιάλεξης του παρελθόντος με το παρόν απέτυχε παταγωδώς. Ενδεχομένως ο πατέρας να φοβόταν τη θλιβερή σύγκριση, για αυτό και αποφάσισε να σιωπήσει. Να γυρίσει το κεφάλι απ’ την άλλη και να φύγει γρήγορα από το σημείο, σαν να προσπαθούσε να ρίξει ένα άσπρο πανί πάνω στον σκονισμένο καθρέφτη της Ιστορίας.
Η εφορία μας αντιμετωπίζει ως κωδικούς, τα παντοπωλεία ως «bar codes», οι τράπεζες ως χρέος, η τηλεόραση ως τηλεθέαση, ο ταχυδρόμος ως κώδικες, οι βουλευτές ως ποσοστά, το ΙΚΑ ως χαρτί προτεραιότητας, το σχολείο ως βαθμούς, ο εργοδότης ως μισθό. Και εν τέλει ο χρόνος ως θύματά του. Ας κυνηγήσουμε τα όνειρα. Ας γίνουμε εμείς πλέον οι νέοι θύτες.