Τα Θαύματα και Τα Θύματα

Ζούμε σε μια περίοδο μιζέριας και ευτελισμού των πάντων. Η Ελλάδα μοιάζει να έχει «φιλοδωρηθεί» ανεπιστρεπτί με τον τίτλο της ψωροκώσταινας και της εκμαυλισμένης «τροτέζας» του διεθνούς πολιτικοοικονομικού συστήματος. Κι ενώ εξακολουθούμε να βυθιζόμαστε σ’ αυτόν τον καιάδα της μαυρίλας και της απογοήτευσης, όπου όλα κατακλύζονται από ειδήσεις διαφθοράς, καιροσκοπισμού και ιδιοτέλειας, ίσως πρέπει να ξαναδιδαχθούμε την αξία της ευγενούς άμιλλας, και να υιοθετήσουμε την καινοτομία και την ευρηματικότητα ανθρώπων με όραμα και οργανωμένο πλάνο δράσης.

         Αναφέρομαι, εδώ, σε όσα η άλλη Ελλάδα μπορεί να επιτύχει. Και ιδιαίτερα επικεντρώνομαι σε επίπεδο τοπικών αυτοδιοικήσεων, που αποτελούν τον θεμέλιο λίθο των ιδανικών της δημοκρατίας και της συμμετοχικότητας στην κλασική τους μορφή. Και δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, αρκεί να ρίξουμε μία ματιά απέναντί μας, στον Νομό Μαγνησίας, όπου, στην ορεινή και άλλοτε εγκαταλελειμμένη Κοινότητα Ανάβρας, το μεράκι και η δημιουργικότητα της ηγεσίας και των κατοίκων της την ανέδειξαν σε πρότυπο ανάπτυξης. Πόσο αλγεινή εντύπωση προκαλούν οι επιτεύξεις της μικρής αυτής Κοινότητας όταν αναλογιζόμαστε τις δυνατότητες του δικού μας τόπου, και τις εγκληματικές πολιτικές των εκάστοτε διοικούντων που τον καταδίκασαν σε μόνιμη στασιμότητα και συρρίκνωση. 

          Στην Ανάβρα, λοιπόν, άρκεσε η φιλοτιμία και η επιμονή του εμπνευσμένου κοινοτάρχη της, για να μετατρέψει τον επιθανάτιο ρόγχο της περιοχής σε ζωογόνα δυναμική. Αφού πρώτα ενημέρωσε επισταμένως, παρουσία ειδικών, τους κατοίκους για τα σχέδια του και τα προγράμματα που θα διεκδικούσε και θα έθετε σε εφαρμογή, τους έκανε συνεργάτες του σε αυτή την προσπάθεια. Και με την πλήρη σύμπλευσή τους, κατόρθωσε τελικά την άρτια υλοποίηση όλων όσων υποσχέθηκε. Πόσο ξένα μοιάζουν αυτά με την νοοτροπία που οι άρχοντές της έχουν επιβάλει στην Αμφιλοχία. Λείπουν, βέβαια, από τον Δήμο μας οι μεγαλόπνοες συλλήψεις. Χωρίς, όμως, πολίτες, που να τους δίνεται επαρκής πληροφόρηση και να ζητείται η ενεργή συμμετοχή τους, ακόμη και τα μικρά ποτέ δεν θα αποδώσουν επαρκώς τους καρπούς τους.

          Γιατί δεν είναι μόνο θαυμαστά όσα συνέβησαν στην Ανάβρα, είναι και απόδειξη πως πολλά μπορούν να γίνουν, φτάνει οι στόχοι μας να προάγουν τη δημιουργικότητά μας. Πώς αλλιώς ερμηνεύεται ότι μια Κοινότητα δίχως δρόμους, δίκτυο ύδρευσης, άναρχης πολεοδόμησης, όπου οι άνθρωποι και τα ζώα τους συμβίωναν φύρδην μίγδην, κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να οργανωθεί κατά τα πρότυπα της εντέλειας δυτικοευρωπαϊκών κωμοπόλεων.

Κι εκεί που ο πληθυσμός της έφθινε σταδιακά, διπλασιάστηκε. Μάλιστα, για να καλυφθούν οι μορφωτικές ανάγκες των παιδιών των νέων οικογενειών που εγκαθίστανται στην περιοχή, δημιουργήθηκαν νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο, με όλα τα έξοδα διαμονής των εκπαιδευτικών πληρωμένα από την Κοινότητα. Σε αυτά προστέθηκαν και σύγχρονοι χώροι αθλοπαιδιάς, γήπεδα ποδοσφαίρου με χόρτο, μπάσκετ, γυμναστήριο, πλήρως οργανωμένα και εξοπλισμένα, που λειτουργούν ως υγιείς διέξοδοι εκτόνωσης και ψυχαγώγησης.

          Και οι προσφορές προς τους κατοίκους δεν τελειώνουν εδώ. Συστάθηκε αγροτικό ιατρείο για την κάλυψη των πρωτοβάθμιων απαιτήσεων υγείας του πληθυσμού. Δημιουργήθηκαν τρία κτηνοτροφικά πάρκα, για τον έλεγχο της ανεξέλεγκτης βοσκής και τη βελτιστοποίηση της παραγωγής. Και το πλέον καινοτόμο, κατασκευάστηκε - το μοναδικό στη χώρα - βιολογικό σφαγείο, παρέχοντας στα προϊόντα της περιοχής πιστοποιημένη ποιότητα.

          Όπως, συνεπώς, καταλαβαίνουμε, τα ευρωπαϊκά και εθνικά κονδύλια που εξασφαλίστηκαν διοχετεύτηκαν σε έργα πνοής, κι όχι σε ημετέρους κι αργόσχολους καλλωπισμούς. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και το Αιολικό Πάρκο, μέσω του οποίου η Κοινότητα αποκομίζει κάθε χρόνο από τη ΔΕΗ δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Όπως και το Περιβαλλοντικό Πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων, το οποίο έχει καταστεί πόλος έλξης τουριστών, συνδυάζοντας εκπαίδευση και αναψυχή.

        Κι αν μέσα σε αυτόν τον ίλιγγο των έργων εμείς νιώθουμε ήδη κορεσμένοι, ο οργασμός επιχειρηματικότητας και ευρηματικότητας για την Ανάβρα μοιάζει να μην έχει σταματημό. Ήδη δημοπρατείται η κατασκευή ενός μικρού υδροηλεκτρικού εργοστασίου, που θα ενισχύσει σημαντικά τις προσόδους του χωριού. Κι από την άλλη, είναι έτοιμη μελέτη του ΤΕΙ Κοζάνης για την εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης από βιομάζα.

        Δεν θα σχολιάσω, βέβαια, ότι η μικρή αυτή Κοινότητα διαθέτει Λαογραφικό Μουσείο, ενώ στην Αμφιλοχία, με τους ορατούς αρχαιολογικούς θησαυρούς και τις πλούσιες παραδόσεις, ο πολιτισμός έχει παραδοθεί στο Μουσείο της Απολίθωσης, με εκθέματα την ανευθυνότητα, την αδιαφορία, την τραγική βλακεία.

       Είναι, ως εκ τούτου, λογικό να αισθανόμαστε σαν τα θύματα χαμένων ευκαιριών, που οι δικοί μας πολιτικοί ηγήτορες ποτέ δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν. Κι είναι λογικό να ονειρευόμαστε και για τον τόπο μας μια τέτοιου είδους ανάπτυξη, που κάποιοι μάς στέρησαν, γιατί πάντα ακολουθούσαν την τακτική του «διαίρει και βασίλευε», εξυπηρετώντας τα ιδιοτελή τους μικροσυμφέροντα. Όταν ένας Δήμος ευημερεί, ευημερούν όλοι, κι όχι μόνο το περιβάλλον τού εκάστοτε δημαρχίσκου. Γι’ αυτό, είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι τα θαύματα απαιτούν ξύπνιους πολίτες, κι όχι κοιμισμένα ανδρείκελα. Αλλιώς, θα παραμένουμε διαρκώς τα θύματα κούφιων υποσχέσεων, και μοιραίοι αποθεωτές της ανικανότητας και της οπισθοδρόμησης.